Bu gece uyuyamadım. Nedeni mi? hastayım öksürüyorum ve daha da önemlisi beynimde binlerce düşünce yığını. Hele de beyninizdeki düşüncelerin çoğunu öğrenciler ve onlarla yapmakta olduğunuz yapacağınız işler oluşturuyorsa uyumak ne mümkün oluyor bazen.
İstanbul’un önemli ve başarılı liselerinden birinde çalışan bir psikolojik danışmansanız iş yükünüz ve sorumluluğunuz daha da fazla oluyor kanımca. Öğrencilerle hele de ergen dediğimiz mühim mesele olan kitle ile ise işiniz daha dikkatli davranıyorsunuz. Yaklaşık 20 gündür iki ayrı grupla bir proje işine başladık. Proje aslında bir yarışma. Grubun birini tamamen kızlar diğerini ise tamamen erkekler oluşturuyor. Konumuz ise İstanbul tanıtımı. Benim ise üzerime düşen koordinasyon ve ben yanınızdayım, desteğinizim mesajı ve davranışı. Düşündüler, ürettiler ve gerçekleştirdiler çocuklarım iki projelerini de başarıyla… Bir grup gitti her yerden İstanbul’u görüntüledi. Hatta biz uyurken sırf güneşin İstanbul’da doğuşunu görüntüleyebilmek için düştüler Ortaköy yoluna. Film haline getirdiler. Diğer grup giydi Osmanlı kıyafetlerini çıktılar sokağa, İstanbul’u turistlere, halka tanıtmaya ve projelerini anlatmaya.
Biliyor musunuz kız erkek fark etmedi aldıkları sorumlulukları yerine getirmelerinde. Canla başla çalıştılar.
Bense yorgunum ama mutluyum tüm bu yaşananlardan. Emeklerinizin boşa gitmediğini görmek ne kadar gurur verici. İşte sizlerle de paylaşmak istedim duygularımı…
Ergenlik dönemi kabul ediyorum sancılı geçer acılı geçer bazen deler geçer ama bu anlattığım tabloyu da sergileyen tamamen yine ergenler. Kanları deli, enerjileri tavan, duyguları fazla dengesiz. Fakat doğru yönlendirmeyle tabii ki kendilerinin de ilgilerini çekecek işlerle uğraşmaya başladıklarında emin olun tüm dengesizlikler bir yerde son buluyor. Bakmışsınız ekip oluşmuş, çalışma planı yapılmış hatta harcama kalemleri bile emek emek hazırlanmış bitmiş. Yanınızdayım demek bazen bir telefonun ucunda olmak, sesinizi duymaları, güvenmek sizin onlara onların size, hatta bazen nazlanmanız hasta olduğunuzda, fırça atmanız sinirlendiğinizde hepsini yapmanız tüm bunların.. Yinede yılmadan yorulmadan belki bazen sırf siz istediğiniz için sizi sevdikleri için çalışmaları ne kadar güzel değil mi?
İşte hasta halimle düşündüm tekrar bu ergenleri, onlara neler hissettiğimi? Neler mi hissediyorum? Her şeyden önce kabul ediyorum onları, seviyorum, güveniyorum, başarılarını takdir ediyorum, sizinle iyi işler yapılır diyorum. Bu gün iyi değilseniz önce oturun önce sizi dinlemek istiyorum diyorum. Eminim ki sizde bunları yapıyorsunuz ebeveyn olarak, büyükleri olarak. Fakat bu okuduklarınızdan sonra onlarla iletişiminizi tekrar gözden geçirmeye ne dersiniz? Eminim ki onlardaki güzellikleri tekrar görmek sizleri de en az benimki kadar mutlu edecektir.
